Facebook Image
foto: Björn SavelbergBjörn Savelberg

De eerste wandeltocht, de Keiendorptocht, in ons jubileumjaar is succesvol verlopen. We hebben veel complimenten in ontvangst mogen nemen van de deelnemers over de route en over de verzorging. Het aantal deelnemers van 483 over alle afstanden is zoals gebruikelijk bij deze eerste tocht in het voorjaar. Op meerdere plaatsen worden dan wandelingen georganiseerd en kunnen wij toch op een groot deel rekenen op onze tocht.

Björn Savelberg

De routes gingen in deze grensstreek over paden die bij velen onbekend zijn. Om te kunnen genieten van vergezichten zijn de wandelaars wel op de proef gesteld door de beklimmingen. Sommige stijle heuvels moesten overwonnen worden om daarna, soms op een bankje, te kunnen genieten van de mooie natuur die dan aan je voeten ligt.

We hadden maar een enkele ruime rustpost met veel ruime zitplaatsen, goede toiletvoorzieningen en ruime sortering drank met soep en broodjes. De vla hebben we tot 2 keer toe moeten aanvullen en die viel bijzonder goed in de smaak.

Bedroefd over het ontvallen van ons trouwe lid en vrijwilliger/deelnemer aan al onze wandelingen, hebben we een plekje ter nagedachtenis bij het start-eindpunt ingericht voor onze vriend Sjef Peters die afgelopen woensdag bij een trainingstocht in elkaar is gezakt. Na hulpverlening en medische ingreep heeft hij dit helaas niet overleefd. Woensdag 3 april hebben wij afscheid van hem genomen.

 

De 3de van de serie "zaterdag over de grens". Het zonnetje stond al aan de hemel en de rijp lag nog op de velden. Dan is het genieten. Zeker in de Voerstreek.

Prachtige uitzichten bij een heerlijke temperatuur. In de dalen was het nog rond het vriespunt. Ook nu weer menigeen al in de korte broek en hemdsmouwen. Ons hebben ze toch nog niet kunnen verleiden.

Er waren veel wandelaars gekomen om te genieten van dit prachtig gebied dat bekend staat bij velen om het mooie gebied. Helaas is ook bekend dat de bewegwijzering niet al te best is en ook, ja zelfs wij, ons tot 2 maal toe verlopen hebben. Het is steeds op de hoede blijven en dan nog gebeurd het. Het kan echter de pret niet drukken want het gaat om het genieten en niet om het aantal stappen.

Nu even rust.....wat heet rust? Carnaval is komend weekend en dan valt er weinig te wandelen maar wel erg veel te stappen. Niemand hoeft dan bang te zijn voor het vochtverlies want drank is er in overvloed. Zorgen voor te weinig beweging is er ook al niet alhoewel we wel nu al uitkijken naar de volgende wandeltocht.

Deze zaterdag stond Batice op de wandelagenda. Een prachtige dag met hoge temperaturen voor deze tijd van het jaar was voorspeld. We waren voorbereid maar durfden alleen nog niet in de korte broek te verschijnen aan de start. Gabriël leert snel en wist van vorige keer waar Han de auto altijd parkeert. Aan de achterkant van het startgebouw, bij de Brandweer. Inderdaad net niet naast de inschrijftafel, maar het scheelt niet veel.

Bij de inschrijving bleek dat de mobiele telefoon van Angelo niet goed was opgeladen. Geen nood want de powerbank kon het oplossen, dacht hij. De telefoon vroeg om de pincode en na 3 keer de foute code om de PUK-code. Tja die had hij niet bij zich dus dan maar zonder deze handy. Poeh wat schijnt de zon fel en wat staat deze laag! De zonnebril gelukkig meegenomen en pats, valt er een glas uit. Het zit allemaal niet mee zegt Angelo. We worden oud......hoort hij iemand zeggen: "Vroeger dacht ik dat alleen kinderen ouder werden....." Nou ja, die heb ik onthouden.Dan maar snel een foto gemaakt om te laten zien wat voor dag het is en dat je echt niet zonder zonnebril kunt.

Powered by Wikiloc

Wij zijn erg voorzichtig en lopen langs de weg in Ganzepad, achter elkaar en links zodat we het tegemoetkomend verkeer goed zien aankomen. Ondanks dat, of gelukkig maar want een moeder met kind komt ons in haar auto tegemoet en..... het scheelde echt maar 'ee jummie' of 3 van ons waren geschept. Ze werd verblind en deed de zonneklep vd bijrijdersstoel omlaag maar week daarbij uit naar rechts. Zó rakelijks langs ons dat het onvoorstelbaar is dat onze beschermengel zelfs hiervan schrok. Tjee wat een geluk hebben we gehad.

De route was schitterend al moesten we direct na de start al een stijle klim bedwingen. Boven even staan puffen en naar adem snakken maar daarna is het super genieten van het Hervé landschap. Kuifje moet wel genoten hebben toen hij hier verbleef. Wat een uitgestrekt landschap met zo af en toe een woning of een gehuchtje. Geweldig mooi. We moesten vaak en veel door weilanden trappelen. Niet erg zul je denken maar..... drassig! Ondanks het mooie weer bleef de schoen soms wat hangen en dat was nog niet het ergste. We hebben op deze tocht echt wel wat meegemaakt. Koeiepoortjes of 'stegels' zijn we wel gewend maar hier zijn ze zo gemaakt dat personen met een maatje meer het niet redden.....

Nadat we allen wat kleding uit hadden gedaan kon deze hobbel toch genomen worden. De vocht hing in de dalen en zorgden voor de sfeer. Deze tocht blijft lang in onze herinnering door al onze ervaringen maar vooral door de schoonheid.